سلام

حساب کتاب که کنیم چند ماهی گذشته ازمهر،ماهی که بوی تازگیش،بوی چیزهای تازه اش وقاصدک های خوش خبرش خوش بوتر از شکوغه های نازنازی فروردین است.

من هرگز نمی توانم تعداد شکوفه های سفید وصورتی که خوذشان را از از باغ هایی که مال همه ی آدم ها نیست بالا می کشند و سخاوتشان را،زیباییشان را به چشم وروح همه ی آدم ها ی رهگذر هدیه می کنند را بشمارم،ولی می توانم نیمکت های کلاسم را بشمارم که قرار است روی هر کدامش یک دسته شکوفه ی پاییزی بنشیند که دیدنش ،بوییدنش،نگاه کردنش بیش تر از تمام شکوفه های بهاری دنیا به وجدم می آورد  و می توانم تعداد ستاره های رنگارنگی را که به دیوار زده ام بشمارم که هر کدام جای عکس یک شکوفه است.

آرام شروع  شد،جلسه ای با مادرها که هر چه نگاه کردم در چشمان آن ها عشق بود و نگرانی. من مثل آن ها مادرم ،نگرانی را می شناسم،عاشق بودن را می فهمم،درک می کنم آشوبی را که ته دل مادری است که قراراست دلبندش را ،پاره ی تنش را 9 ماه به دیگری بسپارد تا هر روز نصف روزش را با او طی کند،با او بخندد،با او یاد بگیرد ،با او نفس بکشد،با او دردش را غمش را تقسیم کند،با او راه برود ،قدم بزند،قد بکشد ،برود از اوّل تا آخر کتاب هایی که قرار است فرزندش را با سواد کند ،که بخواند ، بنویسد وبا انگشت های کودکانه اش که قرار است مثل دست آدم بزرگ ها راه و رسم حساب کردن را بیاموزد حساب کند ،که با چشم های زیبایش خوب ببیند ،با گوش هایی که زیر مقنعه و موهای نرم و لطیفش مخفی شده ،خوب بشنود،با دست هایش حس کند ،زندگی را بو بکشد،بچشد و از اوّل برود به دوم به کلاس بالاتر .

دلم می خواست می توانستم قلبم را روی میز بگذارم ،بازش کنم و همه ی آن چه در آن می گذشت را به چشمان انتظار مادران کلاسم تقدیم کنم که شاید اندکی آرام گیرند وبدانند که من چون آن ها نگرانم ومنتظرتا دختران آن ها که قرار است مال من هم بشوند خوب یاد بگیرند ،خوب بزرگ شوند وخوب و زیبا بنویسند.